Karol Wrzosek, Marek Chmielewski

  

Wczesne czy opóźnione leczenie inwazyjne u chorych z ostrymi zespołami wieńcowymi bez uniesienia ST? Badanie TIMACS

Early versus Delayed Invasive Intervention in Acute Coronary Syndromes? TIMACS Study Medycyna Faktów 2009; 3(4): 86-90. DOI:
STRESZCZENIE

Wyniki wcześniejszych badań pokazały korzyści z rutynowego leczenia inwazyjnego pacjentów z ostrymi zespołami wieńcowymi bez uniesienia odcinka ST (NSTE ACS), jednak optymalny czas leczenia inwazyjnego u tych chorych pozostaje nieznany. W badaniu TIMACS zrandomizowano 3031 pacjentów z NSTE ACS do grupy rutynowego wczesnego leczenia inwazyjnego oraz grupy leczenia opóźnionego (koronarografia ≥36 godzin od randomizacji). Pierwotny punkt końcowy obejmował łącznie: zgon, zawał serca oraz udar mózgu. Drugorzędowy punkt końcowy obejmował łącznie: zgon, zawał serca oraz nawrót niedokrwienia. W 6-miesięcznej obserwacji nie odnotowano różnic w pierwotnym punkcie końcowym między grupą wczesnej strategii inwazyjnej a grupą strategii opóźnionej. Jednocześnie w grupie wczesnej strategii inwazyjnej odnotowano redukcję ryzyka wystąpienia złożonego punktu końcowego o 28% w porównaniu z grupą opóźnionego leczenia inwazyjnego. U większości chorych z OZW bez uniesienia odcinka ST wczesna strategia istotnie redukuje ryzyko nawrotu niedokrwienia, szczególnie u pacjentów wysokiego ryzyka. Wczesna strategia inwazyjna może być preferowaną opcją leczenia chorych z NSTE ACS w szpitalach posiadających 24-godzinny dyżur hemodynamiczny.

ABSTRACT

Earlier trials have shown that a routine invasive strategy improves outcomes in patients with acute coronary syndromes without ST-segment elevation. However, the optimal timing of such intervention remains uncertain. In the TIMACS study 3031 patients with acute coronary syndromes were randomized to undergo either routine early intervention or delayed intervention (coronary angiography ≥36 hours after randomization). The primary outcome was a composite of death, myocardial infarction, or stroke at 6 months. A prespecified secondary outcome was death, myocardial infarction, or refractory ischemia at 6 months. At 6 months follow-up, there was no difference in primary outcome of patients in the early-intervention group, as compared in the delayed-intervention group. There was a relative reduction of 28% in the secondary outcome of death, myocardial infarction, or refractory ischemia in the early-intervention group as compared with the delayed-intervention group. In most patients with ACS without ST-segment elevation, an early strategy did not differ from delayed-intervention strategy in preventing primary outcome. However early intervention significantly reduced the risk of refractory ischemia and appeared to be superior to a delayed strategy in high-risk patients. Routine early intervention may be preferred option when the access to the cathlab is available

POPRZEDNIE NUMERY