Wioletta Dyrla, Marek Kuch

Torasemid – przypadek kliniczny. Niewydolność serca oporna na leczenie moczopędne

Torasemide – case report. Diuretic resistance in heart failure Medycyna Faktów 2014; 4(25): 8-10. DOI:
STRESZCZENIE

U części pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca, pomimo stosowania dużych dawek furosemidu, nie można osiągnąć pożądanego efektu moczopędnego. Brak skuteczności leczenia może wynikać ze zwiększonego kompensacyjnego wchłaniania sodu w dystalnej części nefronu lub wtórnej aktywacji układu renina–angiotensyna–aldosteron, do których dochodzi po ustaniu działania leku. Przełamanie oporności jest czasami możliwe dzieki zwiększeniu dawki i częstości podawania furosemidu albo dodaniu innego diuretyku pętlowego lub tiazydowego. Innym sposobem jest zamiana furosemidu na torasemid, który wykazuje mniejszą podatność na rozwój oporności ze względu na dłuższy okres półtrwania i dodatkową aktywność antyaldosteronową.

ABSTRACT

Some patients with chronic heart failure despite of high doses of furosemide can not achieve the satisfactory diuretic effect. Lack of efficacy may be due to increased absorption of the sodium in the distal nephron or secondary activation of the renin-angiotensin-aldosterone axis which occur after the cessation of drug action. Overcoming of resistance is sometimes possible by increasing the dose and frequency of administration of furosemide or adding another loop or thiazide diuretic. Another way is changing furosemide into torasemide which shows less susceptibility to the development of resistance due to the longer half-life and an additional antialdosterone activity.

POPRZEDNIE NUMERY